SecurityPal AI: Pukar Hamal
Himalayan Compute: The Steps to Take, the Strategy to Win, and the Moment Nepal Must Seize
Why “Himalayan Compute” Is More Than a Datacenter — It’s Nepal’s Path to Triple-Digit Growth
BUSINESS PLAN: “Himalayan Compute”
Why Himalayan Compute Could Be Nepal’s Skype Moment
Marc Andreessen’s 12 Lessons on Venture Capital—And What They Mean in 2026
Himalayan Compute: A Silicon Valley Project That Could Trigger Nepal’s Next Economic Miracle
Himalayan Compute is not a US government project. It cannot be. It should not be.
It is, at its core, a Silicon Valley startup idea—built with private capital, private urgency, and private ambition. But like many of the most transformative companies of our era, it has the potential to become something much larger than its corporate form: a national catalyst, an economic engine, and possibly the spark behind Nepal’s first true technology-driven development leap.
This is not charity. This is not foreign aid. This is not a “grant proposal disguised as a business plan.”
This is a business—one aimed at one of the most explosive markets in modern history: global computing power.
And the demand for compute is not merely rising. It is bottomless.
Compute Is the New Oil—But Unlike Oil, It Never Runs Out of Demand
We are entering an era where computing power is not just an input for tech companies—it is becoming the backbone of civilization itself.
AI models, cloud services, government digital systems, financial infrastructure, autonomous vehicles, robotics, biotech simulations, military intelligence systems, digital education platforms, video rendering, metaverse applications, and national-scale cybersecurity all depend on compute.
And the truth is: the world cannot build enough data centers fast enough.
If oil defined the geopolitics of the 20th century, compute will define the geopolitics of the 21st.
Which means Himalayan Compute is not merely a company idea.
It is an infrastructure play.
It is an industrial revolution packaged as a startup.
This Is Not a US Government Project—But the US Government Can Be a Major Customer
Some people misunderstand the role governments play in major technology breakthroughs.
The US government did not “build SpaceX.”
But it became one of SpaceX’s most important early customers.
NASA contracts did not replace the private nature of SpaceX. They accelerated it.
That is the correct model.
Himalayan Compute is not meant to be a government department or a diplomatic initiative. It is meant to be a private company that can serve the world.
But yes—the US government can become an excellent customer.
So can the EU.
So can India.
So can the Gulf states.
So can every AI company in Silicon Valley.
Compute is the rare commodity that every major power needs more of—forever.
The Customer Base Is Not the Problem
This startup idea is not lacking for demand.
It is the opposite.
Demand is so overwhelming that the biggest constraint is not finding buyers—it is building capacity fast enough to meet demand.
In most business plans, the founder worries about “product-market fit.”
Here, product-market fit is already proven by the global AI arms race.
The real question is:
Can Nepal become a serious global supplier of compute?
And if it can, the consequences for Nepal’s economy are staggering.
Nepal’s Role Is Bigger Than America’s Role
The US government might become a major customer.
But the Government of Nepal can become something far more important:
a strategic partner in making the project possible.
Nepal is not just a location. Nepal is the platform.
The policies of Nepal will determine whether Himalayan Compute becomes a global unicorn—or becomes another brilliant idea strangled in paperwork.
That is why the Nepali government’s potential role is far bigger than anything Washington can offer.
The 10% Proposal: A New Model of Nation-Building Capitalism
The business model proposes something radical:
10% ownership of the company will be given to the Government of Nepal.
Not as a bribe. Not as a donation. Not as symbolic patriotism.
But as a strategic exchange.
The price is not money.
The price is governance.
In return, the founder asks for one simple, revolutionary condition:
A “One Desk Policy” inside the Prime Minister’s Office
One desk.
One authority.
One window.
One command center that handles everything the company needs to do across every ministry, every department, every regulatory layer, every provincial office, and every bureaucratic bottleneck.
If the company needs permits, land approvals, electricity infrastructure agreements, customs clearance, visas, fiber connectivity permissions, tax negotiations, security coordination, or environmental compliance—this one desk makes it happen.
This is not corruption.
This is modernization.
This is what functioning states do when they want transformation.
The Prime Minister’s Office becomes the motherboard. The ministries become plug-in components.
The country stops acting like a maze and starts acting like a machine.
The Biggest Bottleneck Is Not Fundraising—It’s Bureaucracy
Raising money in the UAE is not going to be hard.
There is no shortage of Gulf capital searching for large-scale, future-facing projects with global upside.
The Gulf sheikhs are not the problem.
The founder fears something else more:
Nepali bureaucrats.
Because bureaucrats have the power to delay, suffocate, and sabotage without ever openly opposing.
They can kill a billion-dollar dream with a missing stamp.
They can destroy momentum with “come back next week.”
They can suffocate innovation with silence.
If the Gulf is a desert full of oil money, Nepal’s bureaucracy can be a swamp full of invisible traps.
That is why the “one desk policy” is not a luxury.
It is existential.
A Salute to the Gen Z Revolution—and the Rise of PM Balen
This corporate structure is also a political salute.
A salute to the Gen Z revolution that has shaken Nepal’s political landscape and exposed an entire corrupt political class as obsolete.
The vision sees Prime Minister Balen as the most promising politician to emerge in Nepal in a lifetime—perhaps in an entire generation.
A leader who represents a break from the past.
A leader who symbolizes competence over caste networks, performance over patronage, execution over speeches.
If Nepal is ever going to leap into the future, it will require exactly this kind of leadership: bold, impatient, and unapologetically modern.
The one desk policy is not merely an administrative arrangement.
It is a declaration of war on corruption-by-delay.
Triple-Digit Growth: Nepal’s Once-in-a-Century Opportunity
If Himalayan Compute is executed correctly, Nepal could experience something unheard of in its modern history:
Triple-digit growth rates for several years.
This is not fantasy.
This is what happens when a small economy becomes a major supplier of a high-demand global commodity.
Estonia had Skype.
Taiwan had semiconductors.
Ireland had tech headquarters.
Dubai had logistics and finance.
Nepal could have compute.
And compute is arguably more valuable than all of those—because it powers AI, and AI is reshaping everything.
This could trigger:
massive infrastructure development
high-paying technical jobs
diaspora return
energy expansion
new universities and training ecosystems
a startup boom around the compute hub
secondary industries in cooling, construction, security, software, telecom, and hardware maintenance
This is not one company.
This is an economic gravity well.
A Foundation-Owned 10%: Ending Poverty Through Direct Cash Transfers
The most radical feature of the corporate structure is not the government equity.
It is the second 10%.
10% of the company will be owned by a Foundation.
And this Foundation will exist for one purpose:
engineering direct cash transfers to the poorest 20% of Nepal’s population.
Not symbolic “CSR.”
Not charity dinners.
Not photo ops with sacks of rice.
But direct, measurable, systemic poverty elimination.
This is an attempt to fuse Silicon Valley scale with moral urgency.
The founder states clearly: without this feature, the motivation would collapse.
Because building a compute empire is exciting—but building a compute empire that ends poverty is a calling.
This is capitalism redesigned.
A corporate structure where the upside does not only go to investors and executives, but also to the poorest citizens of the nation hosting the project.
In a world where billionaires are often criticized for hoarding wealth, this model does something rare:
It hardcodes redistribution into the DNA of the company.
Not by government coercion.
But by founder choice.
Innovation Isn’t Only Technical—It’s Structural
Most people think innovation is only about engineering.
Better chips. Better cooling. Better power efficiency. Better AI models.
But the truth is:
the greatest innovation may be in the corporate architecture itself.
Himalayan Compute proposes a new template:
private startup speed
government partnership without government control
national-scale coordination without nationalization
profit motive aligned with poverty elimination
It is a hybrid model—something between a Silicon Valley company, a sovereign development engine, and a social revolution.
The Delusion of “The US Government Will Do It for Us”
The founder mentions hearing about a team that has supposedly been working on this idea for “three years.”
Their entire business model appears to be based on one assumption:
the US government will do it for them.
That is not a business model.
That is dependency disguised as strategy.
It is the mindset of waiting for a savior rather than building an engine.
The comparison is brutal but accurate:
That idea is as absurd as Steve Bannon proposing the nationalization of SpaceX.
It misunderstands how innovation happens.
Governments do not build unicorns.
They regulate them, buy from them, and sometimes accidentally slow them down.
But unicorns are built by founders willing to take risk, move fast, and ignore permission culture.
If you want Himalayan Compute to exist, you do not wait for Washington.
You build.
Democracy Osmosis Is Not Automatic
The founder recalls a deeply revealing experience from New York, while working for Nepal’s democracy movement.
They met Nepalis who had lived in the United States for decades—living inside the world’s most famous democracy.
Yet these individuals remained opposed to democracy in Nepal.
They had absorbed the economic benefits of democracy without absorbing its political values.
This was shocking.
It revealed a hard truth:
Democracy is not contagious.
You can live inside freedom and still think like a subject.
You can benefit from open systems while emotionally defending closed ones.
That is why Nepal’s future cannot depend on diaspora assumptions.
It cannot depend on the idea that time abroad automatically creates democratic values.
Some people travel physically but remain mentally frozen.
Nepal must build its future with those who believe in it.
The Real Fight: Not Against Competitors, But Against Old Nepal
Himalayan Compute’s biggest enemy is not another data center company.
It is not Google.
It is not Amazon.
It is not Microsoft.
Its biggest enemy is an older Nepal—the Nepal of files, stamps, bribes, delays, and procedural sabotage.
A Nepal where ambition is treated as arrogance.
A Nepal where big ideas are punished for being big.
A Nepal where corruption does not always look like theft—it looks like “pending.”
That is why the company’s political strategy is as important as its technical strategy.
Conclusion: Nepal Can Either Enable the Future or Watch It Pass
Himalayan Compute is not a Nepali government project.
It is a Silicon Valley project with global customers and global ambition.
But it could become Nepal’s greatest economic accelerator since the modern state was formed.
The choice is simple:
Nepal can either create a one desk policy, empower execution, and invite the future in—
Or it can drown the future in bureaucracy, paperwork, and fear of change.
The proposed model—10% government ownership in exchange for full facilitation, and 10% foundation ownership to eliminate poverty through direct cash transfers—is not just a business structure.
It is a political statement.
A moral statement.
A statement that says:
Nepal can leap. Nepal can lead. Nepal can build something the world needs.
And perhaps, for the first time in a long time, Nepal can become not a nation exporting labor—
but a nation exporting power.
Not military power.
Not political power.
But the power that will define the next century:
computing power.
(Based on the roadmap and vision outlined in: “Himalayan Compute: 10-Year Roadmap Grand Strategy”)
Himalayan Compute: सिलिकन भ्यालीको परियोजना जसले नेपालको अर्को आर्थिक चमत्कार सुरु गर्न सक्छ
Himalayan Compute अमेरिकी सरकारको परियोजना होइन। यो हुनै सक्दैन। यो हुनु पनि हुँदैन।
यसको वास्तविक आत्मा भनेको सिलिकन भ्यालीको स्टार्टअप अवधारणा हो—निजी पूँजी, निजी तात्कालिकता, र निजी महत्वाकांक्षाबाट प्रेरित। तर आजको युगका धेरै परिवर्तनकारी कम्पनीहरूजस्तै, यसले आफ्नो कम्पनीको स्वरूपभन्दा धेरै ठूलो अर्थ बोकेको छ: यो नेपालका लागि राष्ट्रिय उत्प्रेरक, आर्थिक इन्जिन, र सम्भवतः नेपालको पहिलो वास्तविक प्रविधि-आधारित विकास उफ्राइको प्रारम्भिक चिनारी बन्न सक्छ।
यो दया होइन।
यो विदेशी सहायता होइन।
यो “व्यवसाय योजना”को आवरणमा लुकेको कुनै अनुदान प्रस्ताव होइन।
यो एउटा व्यवसाय हो—आधुनिक इतिहासकै सबैभन्दा विस्फोटक बजारमध्ये एकलाई लक्ष्य गरेर बनेको: विश्वव्यापी कम्प्युटिङ शक्ति (Compute)।
र Compute को माग केवल बढिरहेको छैन।
यो असीमित (bottomless) छ।
Compute नयाँ तेल हो—तर तेलजस्तो यसको माग कहिल्यै सकिँदैन
हामी यस्तो युगतर्फ जाँदैछौं जहाँ कम्प्युटिङ शक्ति केवल टेक कम्पनीहरूको इनपुट मात्र रहने छैन—यो सभ्यताकै मेरुदण्ड बन्दैछ।
AI मोडेलहरू, क्लाउड सेवा, सरकारी डिजिटल प्रणाली, वित्तीय संरचना, स्वचालित सवारी साधन, रोबोटिक्स, बायोटेक सिमुलेसन, सैन्य गुप्तचर प्रणाली, डिजिटल शिक्षा प्लेटफर्म, भिडियो रेनडरिङ, मेटाभर्स एप्लिकेसन, र राष्ट्रिय साइबर सुरक्षा—सबै कुरा Compute मा निर्भर छन्।
र वास्तविकता के हो भने: विश्वले पर्याप्त डाटा सेन्टरहरू छिटो बनाउन सकिरहेको छैन।
२०औं शताब्दीको भू-राजनीति तेलले परिभाषित गर्यो भने, २१औं शताब्दीको भू-राजनीति Compute ले परिभाषित गर्नेछ।
यसको अर्थ Himalayan Compute केवल कम्पनीको विचार होइन।
यो पूर्वाधार (infrastructure) को खेल हो।
यो एउटा औद्योगिक क्रान्ति हो—स्टार्टअपको रूपमा प्याकेज गरिएको।
यो अमेरिकी सरकारको परियोजना होइन—तर अमेरिकी सरकार उत्कृष्ट ग्राहक बन्न सक्छ
कसैकसैले सरकारले प्रविधि क्रान्तिमा खेल्ने भूमिका गलत बुझ्छन्।
अमेरिकी सरकारले SpaceX “बनाएको” होइन।
तर SpaceX को प्रारम्भिक चरणमा अमेरिकन सरकार (NASA) उसका सबैभन्दा महत्वपूर्ण ग्राहकहरूमध्ये एक बन्यो।
NASA का ठूला सम्झौताहरूले SpaceX को निजी चरित्र नष्ट गरेनन्। उल्टै त्यसलाई तीव्र गतिमा अघि बढाए।
त्यही सही मोडेल हो।
Himalayan Compute कुनै सरकारी विभाग वा कूटनीतिक पहल बन्ने होइन। यो निजी कम्पनी हो जसले विश्वलाई सेवा दिन्छ।
तर हो—अमेरिकी सरकार ठूलो ग्राहक बन्न सक्छ।
युरोपियन युनियन पनि।
भारत पनि।
गल्फ देशहरू पनि।
सिलिकन भ्यालीका सबै AI कम्पनीहरू पनि।
Compute त्यस्तो दुर्लभ संसाधन हो जसको आवश्यकता प्रत्येक ठूलो शक्ति देशलाई सधैं बढ्दै जानेछ।
ग्राहक खोज्नु समस्या होइन
यो स्टार्टअप विचारमा मागको अभाव छैन।
यसको ठीक उल्टो छ।
माग यति विशाल छ कि सबैभन्दा ठूलो बाधा ग्राहक खोज्नु होइन—क्षमता छिटो निर्माण गरेर माग पूरा गर्नु हो।
धेरै व्यवसाय योजनामा संस्थापक “product-market fit” को चिन्ता गर्छ।
यहाँ product-market fit पहिले नै प्रमाणित भइसकेको छ—विश्वव्यापी AI दौडले।
यहाँ वास्तविक प्रश्न यो हो:
के नेपाल विश्वस्तरीय Compute आपूर्तिकर्ता बन्न सक्छ?
यदि सक्छ भने, नेपालको अर्थतन्त्रमा यसको प्रभाव चकित पार्ने खालको हुनेछ।
नेपालको भूमिका अमेरिकाको भूमिकाभन्दा ठूलो छ
अमेरिकी सरकार ठूलो ग्राहक हुन सक्छ।
तर नेपाल सरकारको भूमिका अझ ठूलो हुन सक्छ:
यो परियोजना सम्भव बनाउने रणनीतिक साझेदार।
नेपाल केवल स्थान होइन। नेपाल नै प्लेटफर्म हो।
नेपालको नीति, प्रणाली र प्रशासनिक क्षमता नै Himalayan Compute विश्वस्तरीय यूनिकर्न बन्ने कि कागजी प्रक्रियामा दबिएर मर्ने भन्ने निर्णय गर्नेछ।
त्यसैले नेपाल सरकारको भूमिका वाशिङ्टनले दिन सक्ने कुनै सहयोगभन्दा धेरै महत्वपूर्ण छ।
१०% प्रस्ताव: राष्ट्रनिर्माण पूँजीवादको नयाँ मोडेल
व्यवसाय मोडेलले एउटा साहसी प्रस्ताव राख्छ:
कम्पनीको १०% स्वामित्व नेपाल सरकारलाई दिइनेछ।
यो घुस होइन।
यो दान होइन।
यो केवल राष्ट्रप्रेमको प्रतीकात्मक अभिनय पनि होइन।
यो रणनीतिक विनिमय हो।
यसको मूल्य पैसा होइन।
यसको मूल्य शासन प्रणाली (governance) हो।
बदला स्वरूप संस्थापकले एउटा साधारण तर क्रान्तिकारी माग गर्छन्:
प्रधानमन्त्री कार्यालयभित्र “One Desk Policy”
एक डेस्क।
एक अधिकार।
एक झ्याल।
एक कमाण्ड सेन्टर—जसले कम्पनीलाई नेपाल सरकारका सबै निकायहरूसँग जोडेर काम गरिदिन्छ।
यदि कम्पनीलाई अनुमति, जग्गा स्वीकृति, विद्युत् पूर्वाधार सम्झौता, भन्सार सहजीकरण, भिसा, फाइबर नेटवर्क अनुमति, कर वार्ता, सुरक्षा समन्वय, वा वातावरणीय प्रक्रिया चाहिन्छ भने—यो एक डेस्कले काम गरिदिन्छ।
यो भ्रष्टाचार होइन।
यो आधुनिकीकरण हो।
यही त सक्षम राज्यले विकास चाहँदा गर्छ।
प्रधानमन्त्री कार्यालय मदरबोर्ड बन्नेछ। मन्त्रालयहरू त्यसमा प्लग-इन कम्पोनेन्ट बन्नेछन्।
देश भूलभुलैया जस्तो होइन—मेसिन जस्तो चल्न थाल्नेछ।
सबैभन्दा ठूलो बाधा फन्डरेजिङ होइन—ब्युरोक्रेसी हो
UAE मा पैसा उठाउन गाह्रो हुने छैन।
गल्फ पूँजीसँग विश्वव्यापी सम्भावना भएका, भविष्य केन्द्रित परियोजनामा लगानी गर्न चाहने लगानीकर्ताको कमी छैन।
समस्या गल्फका शेखहरू होइनन्।
समस्या अझ खतरनाक छ:
नेपाली ब्युरोक्रेसी।
किनभने ब्युरोक्रेटहरूले खुलेर विरोध नगरी पनि ढिला गरेर, अल्झाएर, दबाएर परियोजना मार्न सक्छन्।
एक स्ट्याम्प नपुग्दा अरबौंको सपना रोकिन सक्छ।
“अर्को हप्ता आउनु” भन्ने वाक्यले गति मार्न सक्छ।
“फाइल पेंडिङ” भन्ने शब्दले नवप्रवर्तनलाई घुट्न सक्छ।
गल्फमा मरुभूमि छ, तेल छ, पैसा छ।
तर नेपालमा कहिलेकाहीँ प्रशासनिक दलदल हुन्छ—जहाँ अदृश्य जालहरूले भविष्यलाई फसाउँछन्।
त्यसैले One Desk Policy सुविधा होइन।
यो अस्तित्वको प्रश्न हो।
Gen Z क्रान्तिलाई सलाम—र प्रधानमन्त्री बालेनको उदय
यो संरचना राजनीतिक सलाम पनि हो।
Gen Z क्रान्तिलाई सलाम, जसले नेपालमा पुरानो भ्रष्ट राजनीतिक वर्गलाई ध्वस्त पार्दै नयाँ चेतना जागृत गर्यो।
प्रधानमन्त्री बालेन संस्थापकका दृष्टिमा आफ्नो जीवनकालमा उदाएका सबैभन्दा आशाजनक नेता हुन्—सायद एक पुस्ताकै सबैभन्दा ठूलो सम्भावना।
एक यस्तो नेता जसले पुरानो व्यवस्थाको अन्त्य र नयाँ युगको सुरुवात प्रतिनिधित्व गर्छ।
जहाँ जातीय नेटवर्कभन्दा क्षमता माथि हुन्छ।
जहाँ भाषणभन्दा कार्यान्वयन महत्वपूर्ण हुन्छ।
जहाँ दलगत सम्झौताभन्दा परिणाम प्रधान हुन्छ।
नेपालले भविष्यतर्फ उफ्रिनु छ भने यस्तै नेतृत्व चाहिन्छ—साहसी, अधैर्य, र आधुनिक।
One Desk Policy केवल प्रशासनिक व्यवस्था होइन।
यो “ढिलाइको भ्रष्टाचार” विरुद्धको युद्ध घोषणा हो।
Triple-Digit Growth: नेपालका लागि शताब्दीमा एक पटक आउने अवसर
यदि Himalayan Compute सही ढंगले कार्यान्वयन भयो भने, नेपालले यस्तो विकास देख्न सक्छ जुन आधुनिक इतिहासमै दुर्लभ छ:
केही वर्षसम्म Triple-Digit Growth (सय प्रतिशतभन्दा बढी आर्थिक वृद्धि)
यो कल्पना होइन।
सानो अर्थतन्त्रले विश्वव्यापी उच्च माग भएको वस्तु आपूर्ति गर्न थालेपछि यस्तो सम्भव हुन्छ।
एस्टोनियासँग Skype थियो।
ताइवानसँग सेमिकन्डक्टर थियो।
आयरल्याण्डसँग टेक मुख्यालयहरू थिए।
दुबईसँग लजिस्टिक्स र फाइनान्स थियो।
नेपालसँग Compute हुन सक्छ।
र Compute ती सबैभन्दा अझ ठूलो हुन सक्छ—किनभने AI ले सबै कुरा परिवर्तन गर्दैछ।
यसले निम्न परिवर्तनहरू ल्याउन सक्छ:
विशाल पूर्वाधार विकास
उच्च तलब भएका टेक रोजगारी
प्रवासी नेपालीहरूको फिर्ती
ऊर्जा उत्पादन विस्तार
विश्वविद्यालय र तालिम केन्द्रहरूको उभार
Compute वरिपरि नयाँ स्टार्टअप इकोसिस्टम
कूलिङ, निर्माण, सुरक्षा, सफ्टवेयर, टेलिकम, हार्डवेयर मर्मतजस्ता सहायक उद्योगहरूको विस्फोट
यो एक कम्पनी मात्र होइन।
यो आर्थिक गुरुत्वाकर्षण केन्द्र हो।
फाउन्डेशनको १०%: प्रत्यक्ष नगद हस्तान्तरणमार्फत गरिबी अन्त्य
यो कम्पनी संरचनाको सबैभन्दा क्रान्तिकारी पक्ष सरकारको १०% होइन।
अर्को १०% हो।
कम्पनीको १०% स्वामित्व एक Foundation ले राख्नेछ।
र यो Foundation को उद्देश्य एउटै हुनेछ:
नेपालका सबैभन्दा गरिब २०% नागरिकलाई प्रत्यक्ष नगद हस्तान्तरण (Direct Cash Transfers) मार्फत गरिबी अन्त्य गर्ने।
यो फोटो खिच्ने CSR होइन।
चामल बाँड्ने परोपकार होइन।
डिनर गाला र भाषण होइन।
यो तथ्यमा आधारित, मापन गर्न सकिने, प्रणालीगत गरिबी अन्त्य रणनीति हो।
संस्थापक स्पष्ट भन्छन्—यो मोडेल नभए आफूलाई प्रेरित गर्न सक्दिन।
किनभने Compute साम्राज्य बनाउनु रोमाञ्चक छ।
तर Compute साम्राज्य बनाएर गरिबी समाप्त गर्नु—त्यो उद्देश्य (calling) हो।
यो पूँजीवाद पुनःडिजाइन हो।
जहाँ लाभ केवल लगानीकर्ता र कार्यकारीहरूमा सीमित हुँदैन, तर देशका सबैभन्दा गरिब नागरिकसम्म पुग्छ।
आजको संसारमा जहाँ धनाढ्यहरू धन थुपार्ने आरोपमा आलोचित हुन्छन्, यो मोडेलले दुर्लभ कुरा गर्छ:
यो कम्पनीको DNA मै पुनर्वितरणलाई कोड गर्छ।
सरकारी दबाबले होइन।
संस्थापकको स्वेच्छाले।
नवप्रवर्तन केवल प्राविधिक होइन—संरचनात्मक पनि हो
धेरैले नवप्रवर्तनलाई केवल इन्जिनियरिङ भन्छन्।
राम्रो चिप।
राम्रो कूलिङ।
राम्रो ऊर्जा दक्षता।
राम्रो AI मोडेल।
तर सत्य के हो भने:
सबैभन्दा ठूलो नवप्रवर्तन कम्पनी संरचनामा हुन सक्छ।
Himalayan Compute ले नयाँ टेम्पलेट प्रस्ताव गर्छ:
निजी स्टार्टअप गति
सरकारी साझेदारी तर सरकारी नियन्त्रण बिना
राष्ट्रिय समन्वय तर राष्ट्रियकरण बिना
नाफा र गरिबी अन्त्य एकै दिशामा
यो हाइब्रिड मोडेल हो—सिलिकन भ्याली कम्पनी, राष्ट्रिय विकास इन्जिन, र सामाजिक क्रान्तिको मिश्रण।
“अमेरिकी सरकारले गरिदिन्छ” भन्ने भ्रम
संस्थापकले सुनेका छन् कि केही समूह “तीन वर्षदेखि” यसै विषयमा काम गर्दैछन्।
तर उनीहरूको सम्पूर्ण मोडेल एउटै अनुमानमा आधारित छ:
अमेरिकी सरकारले नै गरिदिन्छ।
त्यो व्यवसाय मोडेल होइन।
त्यो निर्भरता हो—रणनीति जस्तो देखिने।
यो “उद्धारकर्ता पर्खिने” मानसिकता हो, “इन्जिन बनाउने” मानसिकता होइन।
तुलना कठोर तर सही छ:
यो त्यस्तै हो जस्तो Steve Bannon ले SpaceX लाई राष्ट्रियकरण गर्ने प्रस्ताव गरेको थियो।
यसले नवप्रवर्तन कसरी हुन्छ भन्ने बुझ्दैन।
सरकारहरूले यूनिकर्न बनाउँदैनन्।
उनीहरूले नियमन गर्छन्, ग्राहक बन्छन्, र कहिलेकाहीँ गति रोक्छन्।
तर यूनिकर्नहरू संस्थापकहरूले बनाउँछन्—जो जोखिम लिन्छन्, छिटो दौडिन्छन्, र अनुमति संस्कृतिलाई बेवास्ता गर्छन्।
यदि Himalayan Compute चाहिन्छ भने वाशिङ्टन पर्खेर हुँदैन।
निर्माण गर्नुपर्छ।
लोकतन्त्रको “osmosis” स्वचालित हुँदैन
संस्थापकले न्यूयोर्कमा नेपाल लोकतन्त्र अभियानमा काम गर्दा एउटा अनुभव सुनाउँछन्।
उनले केही नेपाली भेटे जो दशकौँदेखि अमेरिका बसिरहेका थिए—लोकतन्त्रको केन्द्रमा।
तर ती व्यक्तिहरू नेपालमा लोकतन्त्रको पक्षमा थिएनन्।
उनीहरूले लोकतन्त्रको आर्थिक लाभ त लिए।
तर लोकतान्त्रिक मूल्यहरू आत्मसात गरेनन्।
यो चकित पार्ने कुरा थियो।
यसले एउटा कठोर सत्य देखायो:
लोकतन्त्र आफैं सर्ने रोग होइन।
तपाईं स्वतन्त्रताको बीचमा बसेर पनि मानसिक रूपमा प्रजा हुन सक्नुहुन्छ।
तपाईं खुला प्रणालीबाट लाभ उठाएर पनि बन्द व्यवस्थाको पक्षधर रहन सक्नुहुन्छ।
त्यसैले नेपालको भविष्य केवल डायस्पोरामा भर पर्न सक्दैन।
“विदेश बसेपछि सबै स्वतः लोकतान्त्रिक हुन्छन्” भन्ने भ्रम गलत हो।
कतिपय मानिस शरीरले यात्रा गर्छन्, तर मनले यात्रा गर्दैनन्।
नेपालले भविष्य बनाउन चाहनेहरूलाई केन्द्रमा राखेर अघि बढ्नुपर्छ।
वास्तविक लडाइँ प्रतिस्पर्धीसँग होइन—पुरानो नेपालसँग हो
Himalayan Compute को सबैभन्दा ठूलो शत्रु अर्को डाटा सेन्टर कम्पनी होइन।
Google होइन।
Amazon होइन।
Microsoft होइन।
सबैभन्दा ठूलो शत्रु भनेको पुरानो नेपाल हो—फाइल, स्ट्याम्प, घुस, ढिलाइ, र प्रक्रियात्मक sabotage को नेपाल।
जहाँ महत्वाकांक्षा घमण्ड ठानिन्छ।
जहाँ ठूलो विचारलाई ठूलो भएकै कारण सजाय दिइन्छ।
जहाँ भ्रष्टाचार सधैं चोरी जस्तो देखिँदैन—कहिलेकाहीँ “पेंडिङ” जस्तो देखिन्छ।
त्यसैले यो परियोजनामा राजनीतिक रणनीति प्राविधिक रणनीतिजत्तिकै महत्वपूर्ण छ।
निष्कर्ष: नेपालले भविष्यलाई सहज बनाउने कि भविष्यलाई छुटाउने?
Himalayan Compute नेपाली सरकारको परियोजना होइन।
यो सिलिकन भ्यालीको परियोजना हो—विश्वव्यापी ग्राहक र विश्वव्यापी महत्वाकांक्षा भएको।
तर यो नेपालको सबैभन्दा ठूलो आर्थिक एक्सेलेरेटर बन्न सक्छ।
विकल्प स्पष्ट छ:
नेपालले One Desk Policy लागू गरेर, कार्यान्वयनलाई शक्ति दिएर, र भविष्यलाई स्वागत गरेर उफ्रिने—
वा भविष्यलाई ब्युरोक्रेसी, कागजी प्रक्रिया, र परिवर्तनप्रतिको डरले दबाएर रोकिने।
यो प्रस्तावित मोडेल—सरकारलाई १०% स्वामित्व (पूर्ण सहजीकरणको सट्टामा) र Foundation लाई १०% स्वामित्व (गरिबी अन्त्यको लागि प्रत्यक्ष नगद हस्तान्तरण)—
केवल व्यवसाय संरचना होइन।
यो राजनीतिक घोषणा हो।
यो नैतिक घोषणा हो।
यो एउटा घोषणा हो जसले भन्छ:
नेपाल उफ्रिन सक्छ। नेपाल नेतृत्व गर्न सक्छ। नेपालले विश्वलाई चाहिने कुरा निर्माण गर्न सक्छ।
र सायद, लामो समयपछि पहिलो पटक, नेपाल श्रम निर्यात गर्ने देश मात्र होइन—
विश्वलाई शक्ति निर्यात गर्ने देश बन्न सक्छ।
सैन्य शक्ति होइन।
राजनीतिक शक्ति होइन।
तर आगामी शताब्दी परिभाषित गर्ने शक्ति:
कम्प्युटिङ शक्ति।
(“Himalayan Compute: 10-Year Roadmap Grand Strategy” मा प्रस्तुत दृष्टिकोण र रणनीतिमा आधारित)
No comments:
Post a Comment